Lingua   

Στου αιώνα την παράγκα

Thanos Mikroutsikos / Θάνος Μικρούτσικος

Lista delle versioni e commenti

Guarda il video

1) ΛΟΥΝΑ ΠΑΡΚ


Altri video...


Ti può interessare anche...

Βελζεβούλ
(Thanos Mikroutsikos / Θάνος Μικρούτσικος)
Επιμνεμόσυνη γονυκλυσία (Δίστομο)
(Anthea Sidiropoulos / Ανθέα Σιδηροπούλου)
Κορόιδο Μουσολίνι
(Sofia Vembo / Σοφία Βέμπο)


Stu eòna tin paranga
Στίχοι: Άλκης Αλκαίος, Κώστας Λαχάς, Λίνα Νικολακοπούλου, Γιάννης Κακουλήδης
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος
«Στου αιώνα την παράγκα» - 1996

Testi di Alkis Alkeos, Kostas Lahàs, Lina Nikolakopoùlou, Yannis Kakoulìdis
Musica di Thanos Mikroùtsikos
Prima esecuzione di Dimitris Mitropanos
«Stou eòna tin paranga/Nel ripostiglio del secolo» - 1996



Stou eòna tin parangaUn album intero tra gli EXTRA? Forse pretendo troppo... ma, se a qualcuno siamo riusciti a far drizzare l'orecchio alla musica greca, fino a istillargli il sospetto che essa valga assai più di quanto sulle prime non credesse, allora questa ricompensa non possiamo negargliela.
Era il 1996 quando usciva questo disco, un disco che riusciva a reinterpretare la musica rebetica, rinnovandola al tal punto da permettersi talora di mandare in secondo piano il buzuki, e di allinearlo nei ranghi di un'orchestra.

In quell'anno, di Thanos Mikroutsikos sapevo che era un importante musicista di cui avrei dovuto conoscere qualcosa di più della "Cantata per Makronisso" , l'unica sua cosa che mi fosse nota, e del quale sapevo che stava facendo il ministro senza portafoglio della Cultura, lì chiamato dal ministro titolare, una Melina Merkouri ormai irrimediabilmente vicina alla sua fine, e che purtroppo avrebbe, di lì a poco, dovuto sostituire. Quando arrivai in Grecia, qualcuno mi parlò di un nuovo CD di Mikroutsikos, molto bello e cantato da Dimitris Mitropanos. Lo comprai per non perseverare nell'ignoranza; e mi innamorai non solo del disco, ma del musicista e dell'interprete. Poi, finita l'estate, cercai di tradurmi i testi, che sono di quegli autori di fronte ai quali non riesce a reggere la frusta distinzione tra paroliere e poeta. Si tratta di Alkis Alkeos, nella parte del leone, e di Kostas Lahàs; in una canzone c'è pure la mano sensibilissima e sapiente di Lina Nikolakopoùlou. Al limite dell'allucinazione, infine, l'apporto di Yorgos Kakoulidis, l'autore con Hristòdoulos Halaris di Η ώρα τούτη, una delle più intense interpretazioni di Nikos Xylouris.

Perché lo propongo ora, violando una sorta di rapporto intimo ed esclusivo che ho con tutte quante queste canzoni, le quali finirono qualche anno dopo per accompagnare una svolta dolorosa nelle mie privatissime vicende? Perché, non molti giorni fa, una traduzione in greco, che Riccardo Venturi ha fatto di una bella canzone italiana, "I magnifici perdenti" di Massimiliano Larocca, a ragione o a torto mi ha fatto scattare il ricordo di questo disco, che tira pur esso delle somme: somme di una fine secolo coincidente con gli addii alla giovinezza, e dice, non certo magnificandole, che il loro segno è il meno. C'è un filo di analogia tematica tra la canzone dell'italiano e un paio dei testi del disco. Ma c'è molta più delusione, senso di amara perdita, di avvilimento e anche di risentimento, in questi poeti greci, il quali vanno a stivare nel ripostiglio del secolo amori, donne, amicizie, modi ribelli di vivere, impegno e speranze personali e sociali, con un senso dolente di spiazzamento, se non di stralunamento. Quello stato d'animo estremo che i Greci chiamano μαράζι: qualcosa come "sfacelo", o "marasma", su cui incombono, vasi d'inganni, due ombre femminili: la Donna e la Grecia.

Due o tre canzoni potrebbero tranquillamente stare in AWS senza la "copertura" dell' etichetta EXTRA: ma non me la sono sentita di sacrificare le altre. Lasciamole, anche in memoria di Dimitris Mitropanos, che se ne è andato pochi mesi fa, e che in questo disco raggiunse uno dei massimi vertici della sua forza interpretativa. (gpt)
1) ΛΟΥΝΑ ΠΑΡΚ
(Ποίημα του 'Αλκη Αλκαίου)

Η πόλη άναψε τα φώτα της και φεύγει
μ' ένα τρενάκι λούνα παρκ στο πουθενά,
σαν το κορμί σου που απ' τα χέρια μου ξεφεύγει
κι αναζητάει σε ξένα χέρια την χαρά.

Τα μάτια σου έκλεισες και μ' άφησες απ' έξω
άλλη μια νύχτα θα τη βγάλω στη βροχή,
όλα για πάρτη σου κι απόψε θα τα παίξω
και δεν με νοιάζει τι θα φέρει το πρωί.

Μεταμορφώνεσαι σαν μέδουσα στους δρόμους
κι εγώ τα χίλια πρόσωπα σου ακολουθώ,
στου έρωτά σου υποτάσσομαι τους νόμους
και λίγα ψίχουλα μονάχα σου ζητώ.

Τα μάτια σου έκλεισες και μ' άφησες απ' έξω
άλλη μια νύχτα θα τη βγάλω στη βροχή,
όλα για πάρτη σου κι απόψε θα τα παίξω
και δεν με νοιάζει τι θα φέρει το πρωί.


2) ROZA
(Ποίημα του 'Αλκη Αλκαίου)

Τα χείλη μου ξερά και διψασμένα
γυρεύουνε στην άσφαλτο νερό
περνάνε δίπλα μου τα τροχοφόρα
και συ μου λες μας περιμένει η μπόρα
και με τραβάς σε καμπαρέ υγρό

Βαδίζουμε μαζί στον ίδιο δρόμο
μα τα κελιά μας είναι χωριστά
σε πολιτεία μαγική γυρνάμε
δε θέλω πια να μάθω τι ζητάμε
φτάνει να μου χαρίσεις δυο φιλιά

Με παίζεις στη ρουλέτα και με χάνεις
σε ένα παραμύθι εφιαλτικό
φωνή εντόμου τώρα ειν' η φωνή μου
φυτό αναρριχώμενο η ζωή μου
με κόβεις και με ρίχνεις στο κενό

Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία
πώς η ιστορία γίνεται σιωπή
τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο
συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω
τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί

Αγάπη μου από κάρβουνο και θειάφι
πώς σ' έχει αλλάξει έτσι ο καιρός
περνάνε πάνω μας τα τροχοφόρα
και γω μέσ' στην ομίχλη και τη μπόρα
κοιμάμαι στο πλευρό σου νηστικός

Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία
πώς η ιστορία γίνεται σιωπή
τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο
συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω
τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί


3) ATAKEΣ
(Ποίημα του 'Αλκη Αλκαίου)

Πόσο σου πήγαιν' η βροχή
κείνο το βράδυ του Γενάρη
κι έλεγες μέσα στην βοή:
"Κανένα μέλλον δεν μπορεί
αυτό που ζούμε να μας πάρει"

Τώρα ποζάρεις στο γυαλί
σαν θεατρίνα στη σκηνή
τι να σου λέω για το χθες
για τις καμένες μας Ιθάκες
εσύ γυρεύεις παρτενέρ
για να σου δίνει τις ατάκες

Πόσο σου πήγαινε το φως
κείνο το χάραμα του τρόμου
κι έμοιαζες μες στα γέλια σου
και στα χρυσά κουρέλια σου
φευγάτη Παναγιά του δρόμου

Τώρα ποζάρεις στο γυαλί
σαν θεατρίνα στη σκηνή
τι να σου λέω για το χθες
για τις καμένες μας Ιθάκες
εσύ γυρεύεις παρτενέρ
για να σου δίνει τις ατάκες


4) Ο ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΣ
(Ποίημα του Κώστα Λαχά)

Τα λόγια μου της νύχτας μετανάστες
σε δρομολόγια χωρίς επιστροφή
άσ' τις πλατείες να βογκούν σου λέω άστες
ίσως με βρεις μες στην επόμενη στροφή

Στενεύουν τα περάσματα
οι φίλοι μου φαντάσματα
κι η πόλη μοιάζει γενικώς
τάφος οικογενειακός

Ένας Στρυμόνας και βουλιάζω στα νερά
όπως ψαράς μέσα στη λάσπη της Κερκίνης
οιωνοσκόπος με σημάδια φανερά
χάθηκα πάλι μες στο πρόσωπο εκείνης

Στενεύουν τα περάσματα
οι φίλοι μου φαντάσματα
κι η πόλη μοιάζει γενικώς
τάφος οικογενειακός

Ματώνει στα Κυβέλεια η οθόνη
κι εγώ ρεμβάζω σε πεδία αχανή
στο Μιραμάρε κολυμπούσες πάντα μόνη
και ο Ματθαίος έχει χρόνια να φανεί

Στενεύουν τα περάσματα
οι φίλοι μου φαντάσματα
κι η πόλη μοιάζει γενικώς
τάφος οικογενειακός


5) ΣΑΝ ΠΛΑΝΟΔΙΟ ΤΣΙΡΚΟ
(Ποίημα του 'Αλκη Αλκαίου)

Σαν πλανόδιο τσίρκο τη ζωή μου τη σκόρπισα
σε σταθμούς και πλατείες πού με πας δεν σε ρώτησα
τώρα δίχως πυξίδα τα ταξίδια μου κάνω
τη φωνή σου ακούω μα τι λες δεν σε πιάνω

Ελλάδα Βέμπο μου και Μαίριλιν Μονρόε
Ελλάδα Ελύτη μου και Έντγκαρ ʼλλαν Πόε
Ελλάδα μάγισσα, παρθένα και τροτέζα μου
Ελλάδα Τούμπα, Αλκαζάρ και Καλογρέζα μου

Μια φορά μου γεννούσες ένα πάθος παράφορο
τώρα παίζεις παιχνίδι που μ' αφήνει αδιάφορο
δεν κερδίζω δε χάνω σ' αγαπώ και σ' αρνιέμαι
κι από ένα κλαράκι του γκρεμού σου κρατιέμαι


6) ΠΑΤΗΣΙΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ ΓΩΝΙΑ
(Ποίημα του 'Αλκη Αλκαίου)

Ξημερώνει στο γαλάζιο σου το στρώμα
λιώμα ξύπνησα μα σ' αγαπώ ακόμα
στάξε εύθυμο φαρμάκι για το γλέντι
με μισή μεζούρα τζιν και λίγο αψέντι

Με ακόρντα λα μινόρε προς το γκρίζο
καμηλιέρικα τραγούδια σου σφυρίζω
σαν μικρός λαχειοπώλης ώρα μία
Πατησίων και Παραμυθιού γωνία

Θέλω σήμερα παιχνίδι με το Χάρο
στο καζίνο της καρδιάς σου να ρεστάρω
να ενωθώ μ' όλης της γης τα κατακάθια
να γευτώ όλα τα ρόδα και τ' αγκάθια

Με ακόρντα λα μινόρε προς το γκρίζο
καμηλιέρικα τραγούδια σου σφυρίζω
σαν μικρός λαχειοπώλης ώρα μία
Πατησίων και Παραμυθιού γωνία


7) ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ
(Ποίημα του 'Αλκη Αλκαίου)

Με το καράβι Αχαριστία
μια μέρα κρύα σαλπάρισες,
κι απ' τα προσωπικά σου δώρα
εκτός από βροχή και μπόρα
ένα μονάχα μ' άφησες.

Μια παλιά φωτογραφία,
αγκαλιά στη θάλασσα.
Χτες την έκανα κομμάτια
να μη βλέπουνε τα μάτια
πόσα χρόνια χάλασα.

Όσες φορές μ' έχεις φιλήσει
τόσες φορές σταυρώθηκα,
κι αυτό που απ' όλα τώρα μένει
είναι μια κάμαρα θλιμμένη
που κάποτε σου δόθηκα.


8) ΠΑΝΤΑ ΓΕΛΑΣΤΟΙ
(Ποίημα του 'Αλκη Αλκαίου)

Της νύχτας οι αμαρτωλοί και της αυγής οι μόνοι
θέλουν βαρύ ζεϊμπέκικο και νευρικό τιμόνι
σε τόπους τριγυρίζουνε σβησμένους απ' το χάρτη
για μια σταγόνα ουρανό για μιαν αγάπη σκάρτη

Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι
πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί
πάντα γελαστοί και γελασμένοι

Τα νιάτα μας διαδρομή Αθήνα - Σαλονίκη
μια πόλη χτίσαμε μαζί κι ακόμα ζω στο νοίκι
έπεσα να σ' ονειρευτώ σε ψάθα από φιλύρα
κι είδα πως βγάζει η νύχτα φως και τ' όστρακο πορφύρα

Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι
πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί
πάντα γελαστοί και γελασμένοι
Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι
με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη
στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι
πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί
πάντα γελαστοί και γελασμένοι


9) ΔΗΜΩΔΕΣ
(Ποίημα του Κώστα Λαχά)

Πάλι εξόριστος και χάνομαι στην πόλη
ένας ακτήμονας της νύχτας μοναχός
ναυαγισμένος Τειρεσίας σε φορμόλη
σφάζουν κριάρια και σηκώνεται αχός

Άλωνα μπίρομ Σάλωνα, Εκβάτανα και Σούσα
στο βάθος τα Πετράλωνα, η Άρτα και η Προύσσα
Άλωνα μπίρομ Σάλωνα, Εκβάτανα και Σούσα
στο βάθος τα Πετράλωνα, η Άρτα και η Προύσσα

Πέφτουν τα οδοφράγματα κι η νύχτα Ιανός
πίσω από σπασμένες διαθλάσεις
ένας καθρέφτης και γελά ο ουρανός
κι ο Ιωνάς μέσα στο κήτος της θαλάσσης

Άλωνα μπίρομ Σάλωνα, Εκβάτανα και Σούσα
στο βάθος τα Πετράλωνα, η Άρτα και η Προύσσα
Άλωνα μπίρομ Σάλωνα, Εκβάτανα και Σούσα
στο βάθος τα Πετράλωνα, η Άρτα και η Προύσσα


10) ΚΟΣΜΕ ΜΟΥ 'ΓΙΝΕΣ ΠΛΗΓΗ
(Ποίημα της Λίνας Νικολακοπούλου)

Στην αλυσίδα τη βαριά
θα ψάξω εγώ παρηγοριά
γιατί και τούτη τη ζωή
τι να την κάνω.
Στην παγωνιά της φυλακής
να βρεις καρδιά να κρατηθείς
που πας στ' αγκάθια κι αγαπάς
κι όλο σε χάνω.

Κόσμε μου 'γινες πληγή
κι είναι το γρήγορο π 'αργεί
που μ 'ορμήνεψε να πιω και να μεθύσω
για να παρηγορηθώ
μη τυχόν και λυπηθώ
την κακούργα την αγάπη της
να σβήσω
κι ας χαθώ.

Στη συννεφιά του Γολγοθά
σ' ένα σταυρό που με μεθά
θα γίνει η σκέψη σου καρφί
να με καρφώνει.
Και ξημερώματα Μαγιού
θα λάβεις μάνα ενός σου γιου
τ' άσπρο πουκάμισο
το μαύρο παντελόνι.


11) Ο ΑΓΓΕΛΟΣ
(Ποίημα του Κώστα Λαχά)

Στην πλατεία του Αγίου Βαρδαρίου
σαν αρχαία τραγωδία οι φαντάροι
περιμένουν Λαγκαδά - Μοναστηρίου
κι ανεβαίνουνε μετά για Καφαντάρη.

Περπατώ πάνω στα Κάστρα
μέσα στο βαθύ σκοτάδι
ουρανός με δίχως άστρα
δρομολόγια του Άδη.

Παραδίπλα Αφροδίτης και Ταντάλου
ένας άγγελος φευγάτος για τ' αλλού
πώς να μιλήσεις για τα βάσανα του άλλου
πώς να μπαλώσεις μία τρύπια κουρελού.


12) ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΤΟΛΟΡΕΣ
(Ποίημα του 'Αλκη Αλκαίου)

Στις ανθισμένες κορυφές
ζήτησες τη ζωή σου
στ' άστρα της γης και τ' ουρανού
το φως του παραδείσου
χαράζει η μέρα σαν γυαλί
στην κόψη κόβεις βόλτες
παρέα με λαθρόβιους
πότες και μηχανόβιους
παράταιρους ιππότες

Στου αιώνα την παράγκα
στρώσε τ' όνειρό σου μάγκα
με βρισιές και προσευχές
και της μάνας τις ευχές
Στου αιώνα την παράγκα
στρώσε τ' όνειρό σου μάγκα
στα κρυφά και ταπεινά
ψάξε τα παντοτινά

Για μια Ντολόρες χάραξες
το δέρμα σου μια νύχτα
και το κορμί σου κάρφωσες
στου φεγγαριού την πίστα
Μ' άφιλτρο τώρα κι αλκοόλ
τσακίζεις τη φωνή σου
ληστής, Πιλάτος και Χριστός
εκεί που στάζει ο Θεός
θ' απλώσεις τη ζωή σου


13) ΘΑ ΚΟΨΩ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΟΥ
(Ποίημα του Γιάννη Κακουλήδη)

Τα μάτια που περίμενα ετούτο το βραδάκι,
γίναν ψυχές και γλύφουνε τ' αυτιά μου σαν σκυλιά
με βγάζουν απ' το δρόμο μου και μέσα στο σκοτάδι,
ένα μαχαίρι αφήνουνε στα χέρια μου απαλά.

Κυρία εσύ που έρχεσαι σε με, τον πεθαμένο,
και βλέπεις μέσα μου όσα εγώ αγνοώ,
το άγριο ρόδο σου ας γέρνει μεθυσμένο,
θα κόψω το κεφάλι σου για να το παντρευτώ,
το άγριο ρόδο σου ας γέρνει μεθυσμένο,
θα κόψω το κεφάλι σου για να το παντρευτώ.


14) ΤΑ ΠΛΟΙΑ ΤΩΝ ΕΡΩΤΩΝ
(Ποίημα του 'Αλκη Αλκαίου)

Όταν ο άνεμος φυσά
κι οι άνθρωποι σωπαίνουν
κάτι σκιές με προσκαλούν
στις έρημες μαρίνες
τα πλοία των ερώτων μας
μου δείχνουν που πεθαίνουν
και τραγουδούν στην πλώρη τους
νεράιδες και σειρήνες

Πάνω στον πάγκο ενός καφέ
τα βρόχινα τους μάτια
για τα ναυάγια με ρωτούν
και της ζωής το ψέμα
κι εγώ δειλά τους απαντώ
κοιτώντας τα κατάρτια
η δύση κι η ανατολή
έχουν το ίδιο αίμα

Έτσι στα καθημερινά
αμήχανοι γυρνάμε
παιδιά που παίζουν στη βροχή
με τρυπημένη μπάλα
μα κάποιος γέρος ναυτικός
μας είχε πει θυμάμαι
πως πάντα μέσα μας θα ζουν
τα μπάρκα τα μεγάλα

Τρικάταρτο η αγάπη σου
και ο καιρός αρμύρα
μια Κυριακή σ΄αντίκρισα
και μού΄κλεψες το φως μου
ό,τι με πνίγει ν΄αγαπώ
είν΄η δική μου μοίρα
καλά ταξίδια,μάτια μου,
στις θάλασσες του κόσμου ...

inviata da Gian Piero Testa - 22/7/2012 - 19:24



Lingua: Italiano

Versione italiana di Gian Piero Testa
NEL RIPOSTIGLIO DEL SECOLO

1) LUNA PARK
(Testo di Alkis Alkeos)

La città ha acceso le sue luci e se ne va
in nessun luogo come un trenino del luna park
come il tuo corpo che sfugge alle mie braccia
e ricerca tra braccia estranee la gioia

Hai chiuso gli occhi e mi hai lasciato fuori
un'altra notte passerò alla pioggia
Tutto a te tocca ma stasera lo metterò in gioco
e non m'importa cosa mi porterà il mattino

Ti trasformi come una medusa nelle strade
e io assecondo i tuoi mille aspetti
mi assoggetto alle leggi del tuo eros
e ti chiedo solo una manciata di briciole

Hai chiuso gli occhi e mi hai lasciato fuori
un'altra notte passerò alla pioggia
Tutto a te tocca ma stasera lo metterò in gioco
e non m'importa cosa mi porterà il mattino

2) ROSA
(Testo di Alkis Alkeos)

Le mie labbra secche ed assetate
cercano un po' d'acqua sull'asfalto
le vetture passano accanto a me
ma tu mi dici tra poco ci prende il freddo
e mi trascini in un umido cabaret

Procediamo insieme sulla stessa strada
ma le nostre celle sono separate
ci aggiriamo in una città stregata
non voglio più sapere che cerchiamo
da te mi basta il regalo di due baci

Mi giochi alla roulette e mi perdi
in un romanzo del terrore
voce d'insetto è ora la mia voce
una pianta strappata è la mia vita
mi cogli e mi scaraventi nel vuoto

Come la necessità diventa una storia
come la storia diventa un silenzio
perché mi guardi Rosa tutto abbacchiato
perdonami se non capisco
quel che dicono i numeri e i computer

Amore mio di zolfo e di carbone
come ti ha così cambiato il tempo
ci passano sopra le vetture
e io nella nebbia e nelle ventate
dormo digiuno al tuo fianco

Come la necessità diventa una storia
come la storia diventa un silenzio
perché mi guardi Rosa tutto abbacchiato
perdonami se non capisco
quel che dicono i numeri e i computer

3) ATTACCHI
(Testo di Alkis Alkeos)

Come ti donava la pioggia
quella sera di gennaio
e dicevi nel frastuono:
"Nessun futuro potrà
rubarci quello che stiamo vivendo"

Adesso ti metti in posa in vetrina
come una teatrante sulla scena
che ti posso dire del passato
delle nostre Itache bruciate
quello che cerchi è una spalla
che ti dia gli attacchi.

Come ti donava la luce
in quell'alba di terrore
e sembravi con le tue risate
e con i tuoi stracci d'oro
una Madonna di strada in fuga.

Adesso ti metti in posa in vetrina
come una teatrante sulla scena
che ti posso dire del passato
delle nostre Itache bruciate
quello che cerchi è una spalla
che ti dia gli attacchi.

4) IL PROFANATORE DI TOMBE
(Testo di Kostas Lahàs)

Le mie parole migranti della notte
su percorsi senza ritorno
lasciale gemere nelle piazze lasciale ti dico
forse mi troverai alla prossima svolta

Si restringono i vicoli,
gli amici fantasmi
e la città per lo più assomiglia
a una tomba di famiglia

Uno Strimone (*4) e affondo nelle acque
come un pescatore nel fango della Kerkìni
augure davanti a segni sicuri
mi sono di nuovo perso nel volto di quella

Si restringono i vicoli,
gli amici fantasmi
e la città per lo più assomiglia
a una tomba di famiglia

Gronda sangue lo schermo alle "Cibelie"
e io vado fantasticando in una piana sconfinata
al Miramare nuotavi sempre da sola
e Matteo per anni non si farà vedere

Si restringono i vicoli,
gli amici fantasmi
e la città per lo più assomiglia
a una tomba di famiglia

5) COME UN CIRCO ERRANTE
(Testo di Alkis Alkeos)

Come un circo errante ho disperso la mia vita
in stazioni e piazze dove mi mandi non te l'ho chiesto
adesso senza bussola faccio i miei viaggi
sento la tua voce ma cosa dici non afferro

Grecia Vembo (*5) mia e Marylin Monroe
Grecia Elytis mio (*5) e Edgar Allan Poe
Grecia incantatrice, vergine e puttana mia
Grecia Tumba, Alcazar e Kalogreza (*5) miei

Una volta mi suscitavi una passione delirante
ora giochi un gioco che mi lascia indifferente
non vinco e non perdo ti amo e mi ti nego
e sto aggrappato a un fuscello sul tuo precipizio

6) ANGOLO PATISSIA-PARAMITHI
(Testo di Alkis Alkeos)

Spunta il giorno sul tuo letto azzurro
tutto sciolto mi son svegliato ma ti amo ancora
versami gioioso veleno per festeggiare
con mezza dose di gin e un po' di assenzio

Con accordi in la minore tendenti al grigio
ti fischietto canzoni di cammellieri
come un piccolo venditore di lotterie alla una
all'angolo delle vie Patissia e Paramithi (*6)

Oggi voglio giocare con la Morte
rovinarmi al casinò del tuo cuore
mescolarmi alla feccia di tutta la terra
assaggiare tutte le rose e tutte le spine

Con accordi in la minore tendenti al grigio
ti fischietto canzoni di cammellieri
come un piccolo venditore di lotterie alla una
all'angolo delle vie Patissia e Paramithi

7) UNA VECCHIA FOTOGRAFIA
(Testo di Alkis Alkeos)

Con la nave Ingratitudine
salpasti in una giornata fredda,
e dei tuoi regali personali
oltre la pioggia e il vento
me ne lasciasti solo uno.

Una vecchia fotografia,
abbracciati al mare.
Ieri l'ho fatta a pezzettini
che non vedano i miei occhi
quanti anni ho buttato via.

Quante volte m'hai baciato
altrettante fui messo in croce
e tutto quello che ora mi resta
è una stanza parata a lutto
dove talora mi ti sono dato.

8) SEMPRE BEFFARDI
(Testo di Alkis Alkeos)

I peccatori della notte e i solitari dell'alba
vogliono zeimbékiko (*8) greve e guida nevrotica
ciondolano in posti spariti dalle carte
per una goccia di cielo e un amore di scarto.

Quanti hanno fatto amicizia con Caronte
se ne vanno con la sigaretta tra le labbra
prigionieri dei loro pazzi sogni
sempre beffardi, sempre beffardi
sempre beffardi e sempre beffati.

La nostra giovinezza è il budello Atene-Salonicco
una città abbiamo tirato su e ancora vivo in affitto
per sognarti mi sono abbandonato su paglia di tiglio
e ho visto come la notte butta luce e porpora la conchiglia.

Quanti hanno fatto amicizia con Caronte
se ne vanno con la sigaretta tra le labbra
prigionieri dei loro pazzi sogni
sempre beffardi, sempre beffardi
sempre beffardi e sempre beffati.
Quanti hanno fatto amicizia con Caronte
se ne vanno con la sigaretta tra le labbra
prigionieri dei loro pazzi sogni
sempre beffardi, sempre beffardi
sempre beffardi e sempre beffati


9) UNA COSA VOLGARE
(Testo di Kostas Lahàs)

Di nuovo sbandito mi perdo nella città
un barbone solitario della notte
un Tiresia (*9) naufragato nella formalina
sgozzano montoni e si leva il lamento

Alona "birom" (*9) Salona Ecbatana e Susa
sullo sfondo Petralona Arta e Prusa (*9)
Alona "birom" Salona Ecbatana e Susa
sullo sfondo Petralona Arta e Prusa

Cadono le barriere della strada, la notte è un Giano (*9)
dietro luci rifratte spezzate
uno specchio e ridono il cielo
e Giona (*9) dentro la balena marina

Alona "birom" Salona Ecbatana e Susa
sullo sfondo Petralona Arta e Prusa
Alona "birom" Salona Ecbatana e Susa
sullo sfondo Petralona Arta e Prusa

10) MONDO SEI ORA LA MIA PIAGA
(Testo di Lina Nikolakopoùlou)

Nella pesante catena
cercherò io consolazione
perché anche di questa vita
che me ne faccio.
Nel gelo della prigione
fatti coraggio e aggrappati
tu che tra le spine sai andare e amare
mentre io ti perdo senza rimedio.

Mondo, adesso sei la mia ferita
e quello che è veloce, proprio quello si fa lento
e mi ha spinto a bere e a ubriacarmi
per consolarmi
per non dovermi casomai compiangere
per spegnere il suo malefico
amore
e possa io pure andare alla malora.

Sul Golgota rannuvolato
su una croce che mi ubriaca
il pensiero di te diventerà un chiodo
per inchiodarmi.
E in un' alba di Maggio
prenderai mamma di un figlio tuo
la camicia bianca
e i pantaloni neri.

11) L'ANGELO
(Testo di Kostas Lahàs)

Nella piazza di San Vardari (*11)
come in una tragedia antica i soldatini
aspettano il Langadàs - Monastìri
e salgono poi su per Kafandari

Passeggio sopra le Fortificazioni
nella più fitta oscurità
un cielo senza una stella
percorsi e orari dell'Ade

A un passo da una Venere e un Tantalo
un angelo in fuga verso un posto che sia un altro
come farai a parlare dei tormenti altrui
come lo rattoppi un patchwork tutto bucato.

12) PER UNA DOLORES
(Testo di Alkis Alkeos)

Sulle colline fiorite
hai reclamato la tua vita
sulle stelle della terra e del cielo
la luce del paradiso
il giorno si delinea, vitreo
sul filo di lama compi evoluzioni
in branco con emarginati
alcolizzati e scompagnati
cavalieri motorizzati

Nella rimessa del tempo
riponi il tuo sogno balordo
con ingiurie e preghiere
e i voti della mamma
Nella rimessa del tempo
riponi il tuo sogno balordo
nelle cose umili e nascoste
cerca l'eternità

Per una Dolores incidesti
la tua pelle una notte
e inchiodasti il tuo corpo
all'orbita della luna
Ora col fumo e l'alcool
fai a pezzi la tua voce
ladrone, Pilato e Cristo
là dove stilla sangue Iddio
deporrai la tua vita

13) TI TAGLIERO' LA TESTA
(Testo di Yannis Kakoulidis)

Gli occhi che aspettavo proprio questa sera
sono farfalle ora e mi lambiscono le orecchie come i cani.
Mi strappano alla mia strada e dentro l'oscurità
tra le mani mi lasciano un coltello così, con tenerezza.

Signora, tu che vieni a me, che sono morto,
e dentro di me scorgi tutto quanto io non so,
possa la tua selvatica rosa reclinarsi ubriaca,
ti taglierò la testa e me la sposerò.
possa la tua selvatica rosa reclinarsi ubriaca,
ti taglierò la testa e me la sposerò.

14) LE NAVI DEGLI AMORI
(Testo di Alkis Alkeos)

Quando soffia il vento
e gli uomini tacciono
certe ombre mi invitano
alle marine deserte
le navi dei nostri amori
me li mostrano agonizzanti
e sulle loro prue si aggirano
fate e sirene

Sulla panca di un "Caffè"
i loro occhi rugiadosi
mi domandano dei naufragi
e dell'inganno della vita
e io per spaventarle rispondo
guardando l'alberatura
"Tramonto e alba
hanno lo stesso sangue"

Così alle cose quotidiane
ritorniamo perplessi
bambini giocano sotto la pioggia
con una palla bucata
ma un vecchio marinaio
ci aveva detto, ricordo,
che sempre dentro di noi sarebbero vissute
le grandi navi

Un trealberi è il tuo amore
e salsedine è il tempo
una domenica t'incontrai
e mi rubasti la mia luce
ciò che mi costringe ad amare
è il mio destino
fa' buon viaggio, tesoro
sui mari del mondo...
(*4) Strimone: il fiume che dalla Bulgaria (dove è detto Struma) sfocia nell'Egeo settentrionale dopo avere attraversato il limaccioso lago Cercinitis (Kerkini), segnando in territorio greco il confine tra Macedonia e Tracia.

(*5) Vembo: Sofia Vembo, la popolarissima cantante leggera ricordata come la "voce della Grecia" per le sue canzoni di incoraggiamento alla resistenza contro l'aggressione italiana.

(*5) Il poeta neogreco Odisseo Elytis, premio Nobel, e autore di To Axion Esti

(*5) Tumba, Alcazar e Kalogreza: vecchi stadi di calcio di varie località greche.

(*6) Via di Patissia , grande arteria urbana, ufficialmente denominata 28 Ottobre, che dal centro di Atene conduce verso nord, incrociando poco dopo il quartiere di Exarchia, dove è la via Paramythi.

(*8) Il ballo che si esegue da soli, su figure di personale creazione.

(*9) Il cieco indovino tebano dell'epica antica

(*9) Apostrofe di sapore anatolico, di uso oggi poco consueto

(*9) Nel distico c'è una con-fusione di toponimi attuali e storici, che rimandano sia a minori riminiscenze autobiografiche sia a grandi vicende della storia greca, persiana e macedone.

(*9) Giano: la bifronte divinità romana.

(*9) Giona, il profeta biblico che fu inghiottito da un "grande pesce" e poi risputato.

(*11) A Salonicco, cui si riferiscono anche le altre indicazioni toponomastiche.

inviata da Gian Piero Testa - 22/7/2012 - 19:39


Il poeta Alkis Alkeos, uno dei più significativi autori di testi per la canzone greca, è morto il 10 dicembre 2012, a soli 63 anni.

Gian Piero Testa - 4/1/2013 - 06:20



Pagina principale CCG

Segnalate eventuali errori nei testi o nei commenti a antiwarsongs@gmail.com




hosted by inventati.org