Lingua   

Il vecchio e il bambino

Francesco Guccini
Pagina della canzone con tutte le versioni


Versione in esperanto di Renato Corsetti
LE VIEUX ET L'ENFANT

Un vieux et un enfant allaient vers le soir,
tous les deux ensemble, la main dans la main
Et, loin, se levait de la rouge poussière,
Le soleil brillait d'une fausse lumière.
La plaine infinie s'étendait sans bornes
à la limite du regard, dans le soir si morne
il n'y avait personne, pas une âme vivante,
le paysage, ce n'était que des tours fumantes.


Les deux marchaient, le soleil se couchait,
le vieux parlait et, doucement, pleurait.
Il était ailleurs, et ses yeux mouillés
flânaient dans les rêves de son temps passé.
Les vieux ont subi les outrages du temps,
ils mêlent les rêves à la verité,
ils ne savent plus dire ce qu'il y a de vrai
ou de faux dans leurs rêves ou dans leurs pensées.

Le vieux dit à l'enfant, le regard inquiet:
"Imagine, tout ça était couvert de blé.
Imagine les fruits, imagine les fleurs
et pense aux voix, et pense aux couleurs.
Et sur cette plaine qui dans le ciel se perd
les arbres fleurissaient et tout était vert,
la pluie tombait, l'homme et les saisons
le rythme du soleil suivaient à l'unisson.

L'enfant s'arrêta d'un air morfondu,
ses yeux regardaient des choses jamais vues.
Puis, d'une voix tendre, il dit à l'ancêtre
"J'aime bien les fables, conte-m'en une autre".

MALJUNULO KAJ INFANO

Jen iris du homoj maljuna kaj juna
promene renkonte al horo vespera
Pulvora kurteno ruĝigis la fonon
dum brilis la suno per lumo malvera
la vasta ebeno senfine ebenis
ĝis homa okulo sukcesis alveni
malestis homspuroj la tutan ĉirkaŭon
nur sombraj konturoj de turoj el fumo

La du plupromenis la tago forsvenis
kaj la maljunulo plorante parolis
kun fora animo malsekaj okuloj
postvagis memorojn pri tagoj pasintaj
maljunuloj suferas ruinojn pro aĝo
ne povas distingi realon de revoj
maljunuloj ne scias en sia memoro
distingi en revoj malveron de vero.

Kaj li diris plue pri tiu ebeno:
"Imagu ĉi tion kovrata per greno
imag la fruktojn imagu la florojn
kaj ĝuu la voĉojn la buntajn kolorojn
ĉi tie ĝis vido en foro sin perdis
kreskadis la arboj kaj ĉio brilverdis
kaj falis la pluvo kaj markis la sunoj
la ritmon por homoj kaj por la sezono"j.
Ekhaltis la knabo kun stranga mieno
ĉar antaŭ li estis tutnova mirsceno
kaj la maljunulon li petis rev-voĉe:
"Mi ŝatas fabelojn, nun pliajn rakontu".


Pagina della canzone con tutte le versioni

Pagina principale CCG


hosted by inventati.org