Language   

Déclaration

Georges Moustaki
Back to the song page with all the versions


OriginalGian Piero Testa.
DÉCLARATION

Je déclare l'état de bonheur permanent
Et le droit de chacun à tous les privilèges.
Je dis que la souffrance est chose sacrilège
Quand il y a pour tous des roses et du pain blanc.

Je conteste la légitimité des guerres,
La justice qui tue et la mort qui punit,
Les consciences qui dorment au fond de leur lit,
La civilisation au bras des mercenaires.

Je regarde mourir ce siècle vieillissant.
Un monde différent renaîtra de ses cendres
Mais il ne suffit plus simplement de l'attendre :
Je l'ai trop attendu. Je le veux à présent.

Que ma femme soit belle à chaque heure du jour
Sans avoir à se dissimuler sous le fard
Et qu'il ne soit plus dit de remettre à plus tard
L'envie que j'ai d'elle et de lui faire l'amour.

Que nos fils soient des hommes, non pas des adultes
Et qu'ils soient ce que nous voulions être jadis.
Que nous soyons frères camarades et complices
Au lieu d'être deux générations qui s'insultent.

Que nos pères puissent enfin s'émanciper
Et qu'ils prennent le temps de caresser leur femme
Après toute une vie de sueur et de larmes
Et des entre-deux-guerres qui n'étaient pas la paix.

Je déclare l'état de bonheur permanent
Sans que ce soit des mots avec de la musique,
Sans attendre que viennent les temps messianiques,
Sans que ce soit voté dans aucun parlement.

Je dis que, désormais, nous serons responsables.
Nous ne rendrons de compte à personne et à rien
Et nous transformerons le hasard en destin,
Seuls à bord et sans maître et sans dieu et sans diable.

Et si tu veux venir, passe la passerelle.
Il y a de la place pour tous et pour chacun
Mais il nous reste à faire encore du chemin
Pour aller voir briller une étoile nouvelle.

Je déclare l'état de bonheur permanent.
ΚΗΡΥΞΗ

Εγώ κηρύσσω κατάσταση διαρκούς ευτυχίας,
Του καθενός το δικαίωμα όλων των προνομιών
Εγώ βεβαιώ ότι ο πόνος δημιουργεί ιεροσουλία
Ενώ τριαντάφυλλα και γλυκό ψωμί σ'ολους ανήκουν

Εγώ αμφισβητώ την νομιμότητα των πολέμων
Δικαιοσύνη που φωνεύει και θάνατο που τιμωρεί
Συνειδήσεις κοιμισμένες στων κρεβάτων τους το βάθος
Πολιτισμό κουβαλομένο από τους μισθοφορικούς

Εγω παρατηρώ τον θάνατο αυτού του παλιωμένου αιώνα
Κόσμος διάφορος θα γεννηθεί από τη δική του σταχτή
Αλλά δε φθάνει πια οποιαδήποτε απλή αναμονή
Παραπολύ καρτέρεσα. 'Ολα τα θέλω τώρα.

'Ομωρφη να 'ναι η γυναίκα μου σε κάθε στιγμή
Δίχως να αποκρύπτεται κάτω στο ψιμύθιο
Να μην συμβαίνει πια εγώ να συγκρατώ
Το δικό μου το πόθος για να της κάνω έρωτα
 
Ανθρώποι τα παιδιά μου να γίνουν ανεπαρκή απλή μεγάλωση
Και ομοίοι να γίνουν μ'όλο που θέλαμε μεις να γίνουμε
Συντρόφοι κι αδέρφια να'μαστε μαζί και συνενόχοι
Δε θέλω δυο γενεές που η μία εξύβριζεται απ'την άλλη
 
Χειραφεσία επί τέλους θέλω οι πατέρες μας να κατακτούν
Κι η ώρα τους περισσεύει για γυναικών τους το χάδι
Που ζήσανε ζωή ολόκληρη με ιδρώτα και με δάκρυα
Γιάτι άμα ο πολεμος έσβησε δε φάνηκε καθόλου ειρήνη
 
Εγώ κηρύσσω κατάσταση διαρκούς ευτυχίας
Και απαγορώ το συνήθες το ανόητο τραγούδι
Μέλλοντα Μεσσία κανείς να περιμένει άδεια δεν δίνω
Ούτε παρακαλώ καμιά βουλή αυτά να επιψηφίσει
 
Εγώ βεβαιώ πως ήδη θα'μαστε υπεύθυνοι
Δεν θα κρατούμε πρακτικά για τίποτα και για κανένα
Και την τύχη θα την κάνουμε μοίρα και πεπρωμένο
Μόνοι μας επί του πλοίου δίχως θεό δεσπότη διάβολο
 
Αν θέλεις κι εσύ να έρθεις ανέβα αυτή τη σκάλα
'Ολος ο κόσμος εδώ χωράει εδώ καθείς θα έχει θέση
Μα θα 'χουμε ακόμα πολύ να ταξιδέψουμε
Πριν να δούμε στον ουρανό να φέγγει καινούργιο αστέρι
 
Εγω κηρύσσω κατάσταση διαρκούς ευτυχίας



Back to the song page with all the versions

Main Page

Note for non-Italian users: Sorry, though the interface of this website is translated into English, most commentaries and biographies are in Italian and/or in other languages like French, German, Spanish, Russian etc.




hosted by inventati.org