Lingua   


Lista delle versioni e commenti



Mesógeios
[2018]
Στίχοι : Διονυσης Μαστορόπουλος
Μουσική : Στέλιος Βραχιόλογλου
Τραγουδάνε ο Στέλιος Βραχιολόγλου και η Κυριακή Μαστοροπούλου (8 ετών)



Testo / Lyrics / Paroles / Sanat: Dionysis Mastoropoulos
Musica / Music / Musique / Sävel: Stelios Vrachiologlou
Cantano / Singing / Chantent / Laulavat: Stelios Vrachiologlou – Kyriaki Mastoropoulou (di 8 anni / 8 years old / de 8 ans / 8-vuotias)

Ο Διονύσιος Μαστορόπουλος (αρ.), η μικρή Κυριακή Μαστοροπούλου κι ο Στέλιος Βραχιόλογλου (δ.)
Ο Διονύσιος Μαστορόπουλος (αρ.), η μικρή Κυριακή Μαστοροπούλου κι ο Στέλιος Βραχιόλογλου (δ.)


«Μεσόγειος», ένα τραγούδι "γροθιά στο στομάχι" για όσα συμβαίνουν γύρω μας. Για τις εστίες πολέμου που ξεσπούν ή εξακολουθούν να υπάρχουν προκαλώντας "παράπλευρες απώλειες" και βίαιες μετακινήσεις πληθυσμών. Τα παιδιά, είτε γίνονται άθελά τους μάρτυρες αντικρίζοντας τη φρίκη του πολέμου από τις δυνάμεις που συγκρούονται, είτε χάνονται άδικα μέσα σε αυτόν, από τις "έξυπνες βόμβες" και τα οπλικά συστήματα τελευταίας τεχνολογίας.

Μέσα από αυτό το φρικαλέο σκηνικό, οι αποφάσεις των γονιών να προστατέψουν τα παιδιά τους με οποιοδήποτε τρόπο και με οποιοδήποτε κόστος είναι πλέον μονόδρομος. Από εκεί, από τις εστίες του πολέμου, ξεκινά ο Γολγοθάς του ξεριζωμού και της προσφυγιάς σε μέρη, που τις περισσότερες φορές είναι αδιάφορα έως και αφιλόξενα. Μέχρι να φτάσουν στη "γη της επαγγελίας" - που μόνο ονειρική δεν είναι - ξεκινά η εκμετάλλευση, ενώ μόλις φτάσουν αντιμετωπίζουν εκτός των άλλων, τη λοιδορία και τον ρατσισμό.  

Το τραγούδι έχει αγκαλιαστεί από το κόσμο που εξακολουθεί να γράφει θετικότατα σχόλια, όχι μόνο για το μήνυμα που θέλει να περάσει, αλλά και για την υπέροχη οπτικοακουστική δουλειά που έγινε και που φανερώνει την αγάπη με την οποία ποιήθηκε. 
Στο γεμάτο νοήματα τραγούδι «Μεσόγειος» με την ιδιαίτερη μελωδία παρουσιάζεται η αγωνία, η προσπάθεια, η δύναμη και η ελπίδα των γονιών και κυρίως των παιδιών που χτυπήθηκαν από τους πολέμους. 

Η ερμηνεία είναι του Στέλιου Βραχιόλογλου και της μικρής Κυριακής Μαστοροπούλου (8 ετών) που συγκλονίζει, σε μουσική του Στέλιου Βραχιόλογλου και στίχους του Διονύση Μαστορόπουλου.

Μέσα από το τραγούδι επιχειρείται η ευαισθητοποίηση του δυτικού κόσμου που απλά παρακολουθεί τις καταστροφές και τους κυνηγημένους από τους πολέμους γονείς με τα παιδιά τους, χωρίς να αντιδρά.

Στη φράση του τραγουδιού «..για να μείνουμε παιδιά» αποτυπώνεται η προσδοκία που πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε ενήλικα, σε κάθε γονιού, σε κάθε ηγέτη που έχει την τύχη ή την ατυχία να παίρνει αποφάσεις για τις ζωές των ανθρώπων. Δεν έχω μέλλον και η ελπίδα για το μέλλον είναι το μεγάλο στοίχημα.

Στο video clip του τραγουδιού που γυρίστηκε στην όμορφη Αλεξανδρούπολη, ο γνωστός σκηνοθέτης George Ant με συνδυασμό πλάνων από τοπία και με χειρισμό εικόνων, παιδιών και ηθοποιών, σύνθεσε αριστοτεχνικά την τραγωδία τους, την αισιοδοξία για τα παιδιά των πολέμων και την ελπίδα για το μέλλον των χτυπημένων από τον πόλεμο προσφύγων, την ευαισθητοποίηση του κόσμου αλλά και την αποδοχή και την ενσωμάτωσή τους σε μια κοινωνία, που όταν υπάρξουν οι κατάλληλες συνθήκες, μπορεί να είναι πραγματική. Μακριά από τις πολιτικές και την κακή διαχείριση, εστιάζει με πολύ όμορφο τρόπο στην καταδίκη του πολέμου και στην προστασία και στην αγάπη για τα παιδιά. 

Τραγούδι για τα παιδιά της Συρίας (και όλα μα όλα τα παιδιά των πολέμων)

Ο Διονύσης Μαστορόπουλος στιχουργός του κομματιού, μας μιλά για το πως δημιουργήθηκε το τραγούδι : 

"Επηρεασμένος από την κατάσταση που επικρατεί στη Συρία, από τον πόνο, την πείνα, την δραματική κατάσταση των ανθρώπων που τρέχουν να προστατέψουν τα παιδιά από τις βόμβες και τον πόλεμο, την τραγική κατάσταση να πνίγονται άνθρωποι, να πνίγονται παιδιά μέσα στην παγωμένη θάλασσα.

Βλέποντας απλά φωτογραφίες που κοιτά ο δυτικός κόσμος χωρίς να ζει το δράμα τους. Σκεπτόμενος σαν πατέρας τις κόρες μου, δημιουργήσαμε ένα τραγούδι για όλα αυτά τα παιδιά, γράφοντας τους στίχους και ο Στέλιος Βραχιόλογλου την μουσική. Το τραγούδι το ερμηνεύει ο Στέλιος με την κόρη μου Κυριακή 8 ετών.

Για να προωθήσω το συγκεκριμένο τραγούδι της Κυριακής μπήκαμε στο στούντιο και ηχογραφήσαμε το τραγούδι της (δεν με νοιάζει εάν γίνει τελικά τραγουδίστρια η Κυριακή, με νοιάζει ότι 8 χρονών μπήκε με τον μπαμπά της στο στούντιο και τραγούδησε για τα παιδιά των πολέμων). Για τους πρόσφυγες γονείς σε όλο τον κόσμο. Για τα παιδιά που κρύφτηκαν και κυνηγήθηκαν.

Συνεργάστηκα με τον σκηνοθέτη βίντεο κλιπ George Ant και δημιουργήσαμε ένα κλιπ με κεντρικό μας στόχο και νόημα στην ταινία αυτή, την ελπίδα και την αισιοδοξία. Το κλιπάκι είναι έτοιμο.

Το τραγούδι είναι πολύ ιδιαίτερο όπως επίσης και το βίντεο. Εύχομαι να αποκτήσει την δυναμική και το μέγεθος ώστε να ακουστεί παντού σε όλα τα αυτιά, σε όλες τις καρδιές..."

Πεντάγραμμο
Dionysios Mastoropoulos (sx), la piccola Kyriaki Mastoropoulou e Stelios Vrachiologlou (dx)
Dionysios Mastoropoulos (sx), la piccola Kyriaki Mastoropoulou e Stelios Vrachiologlou (dx)


Una canzone, recentissimamente composta (2018) che ci viene dalla bella città trace di Alessandropoli (in greco: Αλεξανδρούπολη), la città più orientale della Grecia continentale a brevissima distanza dal confine turco. Di Alessandropoli sono gli autori, il compositore e poeta Dionysios Mastoropoulos che ha scritto il testo, ed il cantautore Stelios Vrachiologlou che lo ha interpretato assieme alla piccola Kyriaki Mastoropoulou, di 8 anni, la figlia di Dionysios. A Alessandropoli è stato girato anche il video della canzone, che ha avuto vasta eco in Tracia e nel resto della Grecia (nella versione presente su YouTube, il video è sottotitolato con una traduzione francese del testo).Scrive la rivista musicale online greca ”Pendagrammo”:

Μεσόγειος ("Mediterraneo") è una canzone come un "pugno nello stomaco" per quello che succede intorno a noi. Per le guerre che scoppiano e che stanno ancora causando "perdite collaterali" e movimenti violenti della popolazione. I bambini, o sono testimoni involontari degli orrori della guerra da parte delle forze che si scontrano, o muoiono ingiustamente a causa delle "bombe intelligenti" e degli armamenti di ultima generazione.

In questo macabro scenario, i genitori non hanno altra scelta che proteggere i loro figli in qualsiasi modo e ad ogni costo è ora a senso unico. Da lì, dai focolai di guerra, comincia il calvario, lo sradicamento e il rifugio in luoghi che per lo più sono indifferenti e inospitali. Lo sfruttamento comincia e va avanti finché non giungono alla "terra promessa" – che non è certo soltanto di sogno – mentre non appena arrivano devono affrontare, tra le altre cose, gli insulti e il razzismo.

La canzone è stata fatta propria da tanti che continuano a scrivere commenti positivi, non solo per il messaggio che vuole far passare, ma anche per il meraviglioso video che rivela l'amore con cui è stato prodotto.
Canzone nel suo pieno significato [ndt: τραγούδι, “canzone”, significa etimologicamente “piccola tragedia” in greco], “Mediterraneo”, con la sua speciale melodia, esprime e mostra l'angoscia, lo sforzo, la forza e la speranza dei genitori e, soprattutto, dei bambini colpiti dalla guerra.

La toccante interpretazione è di Stelios Vrachiologlou e della piccola Kyriaki Mastoropoulou (8 anni); la musica è stata scritta da Stelios Vrachiologlou su testo di Dionysios Mastoropoulos.

La canzone cerca di sensibilizzare l'opinione pubblica del mondo occidentale, che segue semplicemente le catastrofi che accadono e i genitori braccati dalle guerre assieme ai loro figli, senza reagire minimamente.

Nelle parole della canzone "..per farci restare bambini" si riflette l'aspettativa che deve essere cosciente in ogni adulto, in ogni genitore e in ogni leader che ha la fortuna o la sfortuna di prendere decisioni sulla vita delle persone. Non ho futuro, e la speranza per il futuro è la grande scommessa.

Nel videoclip della canzone, girato nella splendida Alessandropoli, il celebre regista George Ant, collegando fotografie e paesaggi e maneggiando immagini, bambini e attori, ha magistralmente espresso la loro tragedia, l'ottimismo per i figli della guerra e la speranza per il futuro dei profughi colpiti dalla guerra, per aumentare la consapevolezza, l'accettazione e l'integrazione nella società che, quando esistono le giuste condizioni, può essere reale. Lontano dalle cattive politiche e dalla cattiva gestione, si concentra in modo molto bello sulla condanna della guerra, sulla protezione e sull'amore per i bambini.

È una canzone per i bambini siriani, e per tutti i bambini colpiti delle guerre.

Dennis Mastoropoulos, l'autore del testo della canzone, parla di come è stato creato il brano:

"Sono stato influenzato dalla situazione in Siria, dal dolore, dalla fame, dalla drammatica situazione delle persone che si occupano di proteggere i bambini dalle bombe e dalla guerra, e dalla tragica situazione delle persone e dei bambini che annegano nel mare gelido.

Abbiamo semplicemente visto fotografie che il mondo occidentale guarda senza vivere il loro dramma. Ho guardato le mie figlie come un padre, e abbiamo creato una canzone per tutti quei bambini, scrivendo io il testo e la musica Stelios Vrachiologlou scrittura. La canzone è interpretata da Stelios con mia figlia Kyriaki di 8 anni.

er promuovere la canzone, siamo anche andati in studio e abbiamo registrato la canzone cantata soltanto da lei (non mi importa se mia figlia Kyriaki diventerà o meno una cantante, l'importante è che sia venuta col suo papà in studio per cantare per i bambini colpiti dalla guerra). Per i genitori rifugiati in tutto il mondo. Per i bambini nascosti e braccati.

Ho lavorato assieme al regista di videoclip George Ant, e lo abbiamo creato con lo scopo principale che ne rappresenta il significato, la speranza e l'ottimismo. Il video è pronto.

La canzone è molto speciale, così come il video. Spero che sia abbastanza diffusa per essere ascoltata ovunque, in tutte le orecchie, in tutti i cuori ."

E noialtri, per quel che possiamo fare, diamo più che volentieri ospitalità e diffusione a questa canzone scritta e cantata in una lingua che ci è molto cara.
Μεσόγειος θάλασσα, μυρωδιές της ερήμου
και με γεύσεις τσαγιού, ξεγνοιασιά βεδουίνου
σε μια χώρα αγάπης, μονοπάτι λαών.
Σε έναν όμορφο κόσμο…
γεννήθηκα εγώ.

Την δική αγάπη μου την βαφτίσανε μίσος,
οι εξουσίες μπλέξαν με θρησκείες μαζί
και ακούγαμε σφαίρες, μέσα στα σπίτια.
Σε έναν όμορφο κόσμο…
κρύφτηκα εγώ,

Θέλω να μου πεις αν βλέπεις, πως κοιμάσαι
πως αισθάνεσαι αγάπη, και αν λυπάσαι

Τέλος ξανά δεν βγαίνει το κλάμα,
πείνα και ο φόβος, ίδιο το πράγμα,
έχω κλεισμένα τα αυτιά μου στον κόσμο,
έχει παγώσει η καρδιά τώρα πια.
Σε μια βάρκα ο πατέρας χτίζει τώρα την φωλιά,
στα ανοιχτά ταξιδεύει για να μείνουμε παιδιά,
για να μείνουμε παιδιά.

Και περνούσαν τα χρόνια, γκρεμισμένα τα σπίτια,
στο κυνήγι της ερήμου να στοχεύουν ανθρώπους,
και με ένα ρολόι σε μια βάρκα ελπίδας
σε έναν όμορφο κόσμο…
στριμώχθηκα εγώ.

Το ταξίδι μεγάλο, μας διώχναν, μας θέλαν
μέρες και οι νύχτες, παγωμένα κορμιά,
πορτοκαλί πινελιές στο κύμα χορεύουν,
σε έναν όμορφο κόσμο…
κολύμπησα εγώ.

Θέλω να μου πεις αν βλέπεις, πως κοιμάσαι
πως αισθάνεσαι αγάπη, και αν λυπάσαι

Τέλος ξανά δεν βγαίνει το κλάμα,
πείνα και ο φόβος, ίδιο το πράγμα,
έχω κλεισμένα τα αυτιά μου στον κόσμο,
έχει παγώσει η καρδιά τώρα πια.
Σε μια βάρκα ο πατέρας χτίζει τώρα την φωλιά,
στα ανοιχτά ταξιδεύει για να μείνουμε παιδιά,
για να μείνουμε παιδιά.

Ακούω το χωριό μου, επιτέλους ησυχία.
η ζωή είναι δράμα αλλά είναι κι αστεία,
συγκινήθηκαν όλοι, με μια φωτογραφία,
σε έναν όμορφο κόσμο…
ταξίδεψα εγώ.

inviata da Riccardo Venturi - Ελληνικό Τμήμα των ΑΠΤ "Gian Piero Testa" - 22/1/2019 - 21:32



Lingua: Italiano

Traduzione italiana / Μετέφρασε στα ιταλικά / Italian translation / Traduction italienne / Italiankielinen käännös:
Riccardo Venturi / Ρικάρντος Βεντούρης, 22-1-2019 21:10

maritsa


Sembra che nonna Maritsa, ovvero Maritsa Mavrapidou, morta nei giorni scorsi a 89 anni, non fosse, tra le tre presenti nella foto scattata nel 2015, quella che dava il biberon al piccolo profugo tra i tanti arrivati a Lesbo, isola trasformata in lager grazie agli “accordi” e ai ricatti legalizzati stipulati dall' “Unione Europea” con il criminale turco Erdoğan. Nonna Maritsa è quella al centro, col bastone. Non importa. E non importa nemmeno la “foto famosa” o “foto simbolo”, perché quelle tre donne, venute da un altro tempo, non erano lì per farsi fotografare (e nemmeno per farsi candidare al “Premio Nobel per la pace”, come è stato fatto). Erano lì per un'elementare e antichissimo gesto di amore, di solidarietà, di umanità. Un gesto venuto dalla notte dei tempi, e che sembra essere stato scordato. Nonna Maritsa, poco prima di morire, si scherniva. Diceva semplicemente di essere arrivata pure lei a Lesbo piccolissima profuga con la sua famiglia, dall'Asia Minore, dopo la tragedia del 1922. Tutto qui. A lei, alle altre due nonne, a tutte le nonne e le donne del mondo che non hanno cessato di essere semplicissimi esseri umani, vorrei dedicare la traduzione di questa canzone. [RV]
MEDITERRANEO

Mar Mediterraneo, profumi del deserto
e con sapori di tè, spensieratezza di beduino,
in una terra d'amore, sentiero di popoli
in un mondo bello...
io sono nato.

Il mio amore lo hanno chiamato odio,
i poteri si sono mischiati con le religioni
e nelle nostre case abbiamo sentito proiettili
e in un mondo bello...
io mi sono nascosto.

Voglio che tu mi dica se vedi, che dormi,
che percepisci l'amore, e se sei triste

Tutto è finito, non si piange più,
fame e paura son la stessa cosa
e io ho chiuso gli orecchi al mondo, [1]
ormai il mio cuore si è raggelato.
In un barcone il padre ora costruisce il nido,
viaggia in alto mare per farci restare bambini,
per farci restare bambini.

Sono passati gli anni, le case sono state demolite,
sono andati a caccia nel deserto mirando la gente,
e con un orologio in un barcone di speranza
e in un mondo bello...
sono stato stipato.

Il viaggio era lungo, ci braccavano, ci volevano,
per giorni e per notti, corpi congelati,
pennellate arancioni danzano sulle onde,
e in un mondo bello...
io ho nuotato.

Voglio che tu mi dica se vedi, che dormi,
che percepisci l'amore, e se sei triste

Tutto è finito, non si piange più,
fame e paura son la stessa cosa
e io ho chiuso gli orecchi al mondo,
ormai il mio cuore si è raggelato.
In un barcone il padre ora costruisce il nido,
viaggia in alto mare per farci restare bambini,
per farci restare bambini.

Sento il mio villaggio, alla fine c'è calma,
la vita è un dramma, ma è anche divertente,
tutti si sono emozionati per una fotografia,
e in un mondo bello...
io ho viaggiato,
io ho viaggiato.
[1] Si ricorda la doppia valenza della parola greca κόσμος, al pari del francese monde: sia "mondo" che "gente".

22/1/2019 - 21:34



Pagina principale CCG

Segnalate eventuali errori nei testi o nei commenti a antiwarsongs@gmail.com




hosted by inventati.org