Lingua   





Ti può interessare anche...

Της εξορίας...
(Mikis Theodorakis / Mίκης Θεοδωράκης)
Ο μαύρος γάτος
(Vasilis Papakonstandinou / Βασίλης Παπακωνσταντίνου)
Ελλάδα (Λένγκω)
(Yannis Markopoulos / Γιάννης Μαρκόπουλος)


Afetiría
Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου
Μουσική: Κίτρινα Ποδήλατα, Γιώργος Αϊβαλιώτης, Χρυσοβαλάντης Σωτηρίου, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Χρήστος Ταμπουρατζής, Ανδρέας Παπακωνσταντίνου, Νίκος Βαν Μπρούσσελ και Γιώργος Μπερσίμης, Ευτύχης Ζαρμπ, Κώστας Κάλλιας, Σταμάτης Κραουνάκης.
Πρώτη εκτέλεση: Βασήλης Παπακωνσταντίνου και Χάρης Αλεξίου (που λέει το 11το τραγούδι)
Δίσκος: Αφετηρία , 2012

Αφετηρία

Τesti di Odisseas Ioannou
Musiche di: Kitrina Podilata (Biciclette gialle), Yorgos Aivaliotis, Vassilis Papakonstandinou, Chrissovalandis Sotirìou, Christos Tambouratzìs, Andreas Papakonstandinou, Nikos van Brussel e Yorgos Bersimis, Eftichis Zarb, Kostas Kallias, Stamatis Kraounakis
Prima esecuzione: Vassilis Papakonstandinoue Haris Alexiou (che canta nella 11a canzone) - 2012

papakonstantinou


Sarebbe il momento di muoversi, in Grecia (e non solo là). E non si può dire che non lo stiano facendo, i giovani greci, e forse più là che altrove. E il "vecchio" Vassilis Papakonstandinou, che nacque all'ombra di Theodorakis, che lo accompagnò nella lotta contro i Colonnelli, che poi interpretò, quasi come una propria doppia veste, l'anarchismo di Asimos, capisce la claustrofobia delle nuove generazioni, l'ansia che esse hanno di uscire da uno schema di vita (informazione, convenzioni familiari, responsabilità, perdita di abilità e di senso pratico) e la loro voglia di partire per rotte nuove: ma anche capisce che in quello schema di vita si sono forse (irrimedialmente?) dissolte quelle convinzioni e quelle capacità di scommettere su di un futuro diverso, che appartennero alla propria generazione e a quella dei propri padri. Domina il groviglio del "personale" e del "politico", come si diceva un tempo: groviglio che oggi sembra quasi inestricabile ma di cui nessuno può dire se sia una palla al piede o una potentissima molla.
Il disco è nuovissimo. C'è una musica che non sembra quasi in nulla greca. Ma io, che di solito navigo entro gli orizzonti del "classico", lo propongo ugualmente, come testimonianza dei tempi che si stanno attraversando. Vale, di certo, per la Grecia. Ma potrebbe valere anche a casa nostra. (gpt)
1) Το ποντίκι και ο αετός
(Κίτρινα Ποδήλατα)

Ό,τι κι αν κάνω, δεν μπορώ, το ξέρω, δεν σε πείθω
Με άλλα λόγια θα στο πω, μ'έναν αρχαίο μύθο

Μια ιστορία ψεύτικη και λίγο ξεχασμένη
Και πάσα ομοιότητα, είναι εξ'αρχής χαμένη

Για ένα ποντίκι που ήτανε στα χώματα κρυμμένο
Ποτέ δεν είδε ουρανό και πάντα πεινασμένο

Όλος ο κόσμος μια σταλιά, μονάχα ένα χωράφι
Και όλες οι παρέες του, ένα μικρό σινάφι

Στο σώμα αταξίδευτο και στην ψυχή χαμένο
Μες την καρδιά του μοναχό και πάντα φοβισμένο

Κατέβηκε ένας αετός μια μέρα στο χωράφι
Η πείνα του αχόρταγη, το ράμφος του ξυράφι

Τον έπιασε τον ποντικό, του κόπηκε η μιλιά του
Και φύγαν προς τον ουρανό, τον πάει στη φωλιά του

Γυρίζει τότε ο ποντικός, κοιτάζει προς τα κάτω
Είδε βουνά και θάλασσα, τον κόσμο πιό γεμάτο

"Θεέ μου πόσα έχασα μ'αυτούς που μπερδευόμουν
Ωραία είναι εδώ ψηλά, εγώ γιατί σερνόμουν ;

Θέλω να μείνω πάντα εδώ, εδώ θέλω να ζήσω
Τώρα που είδα ουρανό, όλα θα τα ζητήσω "

Τον κοίταξε ο αετός και του'πε θυμωμένα
"Αν σ'ήθελε ο Θεός ψηλά, θα ήσουν σαν κι εμένα "

Κι ο ποντικός του απάντησε πως είναι θέμα πλάνης
Μ'αγάπη κι ανοιχτή καρδιά, τον ουρανό τον φτάνεις

Θα αναρωτιέσαι σίγουρα τι έγινε στο τέλος
Όμως αυτή η συζήτηση, είναι ένα άλλο σκέλος

Κι αν λες πως δεν κατάλαβες και σου πουλάω φύκια
Εντάξει, πλάκα έκανα, μιλούσα για ποντίκια

Να ονειρεύεσαι ουρανούς και να ζητάς τους τρόπους
Τί κρίμα που οι αετοί δεν τρώνε και ανθρώπους

Απ'όσα είδαν τα μάτια μου, ένα μόνο να ξέρεις
Πως δεν σου φτάνει το όνειρο για να τα καταφέρεις

Τ'όνειρο είναι τα φτερά, μα αν θέλεις να πετάξεις
Πρέπει και την αλήθεια σου λίγο να την πειράξεις

Μην στάζεις το φαρμάκι σου χωρίς να κάνεις βήμα
Ή κούνα το κορμάκι σου ή άλλαξε το ποίημα

2) Μονόλογος στο μπαρ
(Γιώργος Αϊβαλιώτης)

Κάνε τσιγάρο να σου πω καμιά κουβέντα
Βάλε ακόμα ένα ποτό,τι βιάζεσαι ;
Μπορεί απόψε να 'ρθουνε τα πάνω κάτω
Και όσα ξέρεις να χαθούν, για πού ετοιμάζεσαι ;

Μείνε για λίγο και το σπίτι σου δεν φεύγει
Κι όσοι σε περιμένουνε, θα κοιμηθούν
Δεν είναι αυτή η νύχτα σαν τις άλλες
Ως το πρωί, όλα μπορούνε να συμβούν

Κάνε τσιγάρο ίσως δεν ξαναβρεθούμε
Είναι τυχαίο που ξεμείναμε εδώ
Ξέρεις τη νύχτα είναι πιο εύκολοι οι ρόλοι
Μην φύγεις λίγο πριν σου παίξω τον Θεό

Ξέχνα απόψε την δουλειά, πώς θα ξυπνήσεις
Δεν το αισθάνεσαι ότι εδώ κάτι θα γίνει ;
Δεν τη μυρίζεις τη φωτιά έξω στο δρόμο ;
Αν φύγεις τώρα, εμένα ποιος θα μου έχει μείνει ;

Κάθισε λίγο, τι θα πει είσαι κομμάτια ;
Μπορεί να παίζεται απόψε η ζωή
Το είδα να γίνεται ξανά, δε με πιστεύεις ;
Πετούσαμε όλοι μας μέσα στο μαγαζί


3) Καινούρια μέρα
(Χρυσοβαλάντης Σωτηρίου)

Φιλάει τα μάτια μου το φως, καινούρια μέρα
Και ένας ήλιος σαν μαγνήτης με τραβά
Κράτα το χέρι μου μη φύγω στον αέρα
Πες μου αν μείνω πως θα πάνε όλα καλά

Βόλτα στη θάλασσα κι ένας καφές στο
κέντρο
Γεμάτη μέρα με όση χώρεσε ζωή
Ξαπλώνω δίπλα σου γυμνός, πεσμένο
δέντρο
Δωσ' μου ανάσες για να φτάσω ως το
πρωί

Πάμε όπου θέλεις, μόνο πίσω δε γυρίζω
Η νοσταλγία είναι πέτρα στο λαιμό
Ό,τι ξεχνάω, με κρατάει να συνεχίζω
Δεν είμαι φύλλο, είμαι το ίδιο το νερό

Τρώει κομμάτια η χαρά απο την λύπη
Κόντρα στο φως, το σώμα γίνεται σκιά
Μέσα στα χέρια σου ό,τι έχεις κι ό,τι
λείπει
Φόβος κι ελπίδα απο τα ίδια υλικά

4) Δελτίο των 8
(Βασίλης Παπακωνσταντίνου)

Κράτα το χέρι, μη μ' αφήσεις
Έλα κι αρχίζουν οι ειδήσεις
Και στην οθόνη βγαίνει τώρα
Κεφάλι που τα ξέρει όλα

Λάβρος κατά των αδυνάτων
Δεξί εξτρέμ των δυνατών
Άγγελος των μικρών θανάτων
Ντελάλης όλων των δεινών

Όσες "αλήθειες" κι αν μου πούνε
απ' το δελτίο των οχτώ
Ακόμη κι αν πυρποληθούνε
πιστεύω μόνο τον καιρό

Αχ! τον κακό τους τον καιρό

Αν διαφωνείς, θα σε μαλώσει
Ξέρει ποιο είναι το σωστό
Κι αν δει πως δεν σε πιάνει η δόση
Σε πιάνει από τον λαιμό

Τρέμει να μην αλλάξει ο αέρας
Να μην γυρίσει ο τροχός
Στο πλάνο της καινούριας μέρας
Φοβάται μήπως μείνει εκτός

5) Όλα σου τα μάγια
(Χρήστος Ταμπουρατζής)

Όλα τα μάγια, έχουνε λυθεί
Άδεια η φωνή και τα μάτια σου άδεια

Κάποτε πετούσες ως τον ουρανό
Έλεγες "μπορώ" κι όλα τα μπορούσες

Τώρα δεν έχει μείνει άγνωστη χαρά
Κι εγώ διψάω για καινούρια μυστικά
Στα θαύματα σου κάποιος άλλος θα
πιστεύει
Άλλος τα λόγια σου θ' ακούει μαγικά
Και άλλος νύχτα σαν τρελός θα σε
γυρεύει

Όλα σου τα κόλπα, μοιάζουνε παλιά
Στάχτη η φωτιά, το τσιγάρο γόπα
Κάποτε γελούσες κι έπινα νερό
Έναν ποταμό μέσα μου οδηγούσες

6) Σε κάθε βήμα
(Ανδρέας Παπακωνσταντίνου)

Σε κάθε βήμα μια φωνή να λέει, "τι κάνεις;"
Σε κάθε λέξη να ακούς ένα, "τι λες;"
Σ' ό,τι παράξενο απαντούν, "θα μας τρελάνεις;"
Κι ό,τι ζητήσεις, θα σου δώσουν μόνο ευχές

Πας να μιλήσεις και σου λέν, "εσύ δεν ξέρεις"
Κάνεις να φύγεις, "άσε, θα σου πω εγώ"
"Με τα μυαλά που κουβαλάς, θα υποφέρεις"
"Ο κόσμος άλλαξε, μην μένεις στον παλιό"

Αν είχα κάνει ό,τι μου λέγανε αυτοί
αν είχα ζήσει την δική τους την ζωή
Δε θα μπορούσε ένα σου χάδι να με λιώσει
ούτε ένα βλέμμα σου απ' όλα να με σώσει

Φιλοσοφούνε για της εποχής το χάλι
Κι είναι οι μόνη που θα πιούνε στην υγειά τους
Έχουνε φάει την ζωή με το κουτάλι
Μα έναν άνθρωπο δεν κράτησαν κοντά τους


7) Φάρμακα και βιταμίνες
(Κίτρινα Ποδήλατα)

Αιμορραγώ απ' τα όνειρα μου
Και αναπνέω απο τσιγάρα
Σκύλος δεμένος στην ουρά μου
Κρατάω απο σπουδαία φάρα

Δίνω δυο νοίκια για μπροστάντζα
Κλείνω μια τρύπα δίχως φως
Περνάω χειμώνα στην καβάντζα
Μεσ' στο χαράκωμα σκυφτός.

Ψάχνω ζωή απ' τις βιτρίνες
Συγκρίνω όλες τις τιμές
Με φάρμακα και βιταμίνες
Βγάζω του μήνα τις ζημιές.

Κι όταν ο πόλεμος τελειώσει
Αν είμαι ακόμα ζωντανός
Θα ξεπληρώσω άλλη μια δόση
Και θα γελάω σαν τρελός.


8) Στροφή
(Νίκος Βαν Μπρούσσελ&Γιώργος Μπερσίμης)

Είμαστε πάνω στη στροφή
Δε μένει άλλος τρόπος
Έχουνε οι φίλοι μαζευτεί
Έχουνε στήσει τη γιορτή
Δεν τους χωράει ο τόπος

Δεν είναι τώρα για να κλαις
Ούτε για να ελπίζεις
Δε γίναν όλα όπως τα θες
Μα δεν σου λείψαν οι χαρές
Και στη βροχή ανθίζεις

Μέχρι να φύγει το κακό
περνάει κι η ζωή σου
Ζήσε ό,τι έχεις
Μ' ό,τι βρείς
Κι ό,τι σου λέει η φωνή σου

Δεν είναι ακόμα ο καιρός
Να σβήσεις απ' τον χάρτη
Σου έχει μείνει ουρανός
Έχεις υπόλοιπο στο φως
Κι έναν γεμάτο Μάρτη


9) Ελεύθερος και μόνος
(Ευτύχης Ζαρμπ)

Απο 'δω και πέρα μόνος σου
Δίχως σχοινιά να σε κρατάνε
Κρυψώνες για να σε χωράνε
Ό,τι φοβόσουν, έχει γίνει πια ο δρόμος σου
Ό,τι δεν πίστευες θα ζήσεις, είναι εδώ

Σαν θαύμα που δε χάθηκα μέσα σε τόσα
χρόνια
Που δε με σήκωσε ψηλά ο δυνατός αέρας
Σαν όνειρο που έφτασα εδώ και μου 'χουν
μείνει πιόνια
Κι ακόμη η βασίλισσα παλεύει με το τέρας

Απο 'δω και πέρα ελεύθερος
Σ' ότι, καινούργιο σε παλιώσει
Ό,τι παλιό σε ξανανιώσει
Ένας ο ορίζοντας και δεν υπάρχει δεύτερος
Άλλη μια νίκη και θα παίξεις τελικό


10) Αφετηρία
(Κώστας Κάλλιας)

Τί νομίζεις πως θα κάνεις άμα φύγεις;
Τί φαντάζεσαι θα βρεις εκεί που πας;
Πάντα πίσω στην αρχή θα καταλήγεις
Πάντα στο ίδιο το νερό θα ξεδιψάς

Ποιούς νομίζεις πως θα βρεις να σε
γλιτώσουν;
Ποιά φωτιά θ' ανάψει για να ζεσταθείς;
Πόσα ψέματα απ' το ψέμα θα σε σώσουν;
Αν δεν έχει μια αλήθεια για να πεις

Όλα τα χαρτιά σου στο τραπέζι
κι όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά
Άσε το παιχνίδι να σε παίζει
μην κρατάς τα φύλλα σου κλειστά

Που ονειρεύεσαι να βρεις αυτό
που ψάχνεις;
Σε ποια θάλασσα νομίζεις πως θα βγείς;
Από πέτρα τα καράβια σου τα φτιάχνεις
Και με βράχους δεν ταξίδεψε κανείς


11) Oι μέρες που δικάζουν

(Σταμάτης Κραουνάκης)


Έρχονται πια, οι μέρες που δικάζουν Θα μετρηθούν τα ποσοστά μας

Και θα τα βρούμε όλα μπροστά μας

Δεν το φοβάμαι

Ούτε το θέλω



Μα δεν υπάρχουν λαγοί μεσ΄ στο καπέλο

Τώρα θα δούμε τα λεφτά μας τι αγοράζουν



Κι αν όλα βγουν αληθινά

Δεν θα χαρώ ούτε θα κλάψω

Και δεν θα πω «στο είχα πει»

Δεν ξέρω πως ούτε γιατί

Χωρίς μια λέξη το τσιγάρο σου θα ανάψω



Και τα παιδιά που χάσανε την μπάλα

Που δεν τους βγαίνουν τα όνειρά τους

Βλέπουν να χάνεται η στεριά τους

Και δεν το θέλουν

Και φοβούνται



Πως όλα τώρα θα ΄ναι λίγα και μικρά

Κι ούτε τα λάθη τους δεν θα ΄ναι πια μεγάλα



Έρχονται πια, οι μέρες που δικάζουν


12) Θα πάμε
(Κίτρινα Ποδήλατα)

Τουλάχιστον να μη βρέξει...Αυτό μόνο,
και θα τα καταφέρουμε. Και ας μην ήταν
και χειμώνας, γαμώτο... Όμως έτσι είναι, δεν
αλλάζει. Είχα ξαναπεράσει απο δώ, παιδί, αλλά
δεν θυμάμαι πια τον δρόμο. Αν κάνω λάθος, θα
μας καταπιούν τα ίδια μας τα βήματα. Εκεί που
θα πηγαίνουμε, θα μικραίνουμε, θα χαθούμε, θα
ξεχαστούμε. Πρώτη φορά η ζωή μου στα χέρια
μου. Σαν ξένο μωρό. Αλλά δεν υπάρχουν ξένα
μωρά. Πρέπει να το πάρω στα χέρια.

Πως παίρνεις την ζωή σου στα χέρια σου; Πως
πραγματώνεται αυτή η ωραία και λεβέντικη
φράση των βιβλίων; Κατ'αρχήν, από που
την πιάνεις; από που πιάνεται η ζωή; από τι
ξεκινάς; Άχαρος στα μερεμέτια, ανέπνευστος
στις πατέντες, και αν δε μου μαγειρέψεις
πέθανα! Με τρελαίνει ό,τιδήποτε μηχανικό
δεν καταλαβαίνω, παραλύω όταν χαλάνε
μηχανήματα που δεν κατέχω την λογική τους,
που εξαρτώμαι από τους εξειδικευμένους,
χαμένος στην έρημο, ένας χρήστης. Αυτό. Ένας
σκέτος χρήστης μηχανημάτων.

"Που με πας;"

Νύχτα με κομμένο το ρεύμα παντού και
έναν φακό στο στόμα, πρέπει να βρώ κάπου
να κοιμηθούμε απόψε. Στα χέρια μου κρατάω
ανθρώπους πια, δε με παίρνει να τα έχω
στις τσέπες και να κατεβαίνω τον δρόμο
σφυρίζοντας, γκόμενος και άνετος. Υπάρχουν
μάτια που με κοιτάζουν, κόκκινα, έτοιμα για
κλάμματα, νυσταγμένα. Πως διάολο βρίσκεις
τον δρόμο;

"Που με πας;"

Κάποιος σοφός μου είχε πει κάποτε πως
πρέπει οπωσδήποτε στο τέλος να έχει να πεις
μια ιστορία. Τουλάχιστον αυτό, μια ιστορία.
Μαντάρω τα ρούχα μου, ρελιάζω τι λέξεις,
πρέπει από κάπου να το πιάσω. Από χρήστης,
δημιουργός. Από συνδρομητής Θεός. Δεν
ξέρω ούτε τι ώρα είναι. Πόση ώρα έχει που
έχει νυχτώσει και πόσο κρατάει η νύχτα εδώ.
Αν κοντεύει να ξημερώσει, μπορεί και να
αντέξουμε. Αλλά δεν μπορώ να ελπίζω σε αυτό.
Πρέπει άμεσα να βρω κάπου να κοιμηθούμε
απόψε. Ναι, αυτό πρώτα από όλα. Μπορεί
να είμαστε τυχεροί. Κάποιοι έφυγαν βιαστικά και
άφησαν τα σπίτια τους ανοιχτά και τα ψυγεία
στην μπρίζα.

"Που με πας;"

Δεν ξέρω και πόση μπαταρία έχει ο φακός.
Σοφία, Νικολέτα, "αν με αγκαλιάσεις πολύ
σφιχτά, θα βγάλει φως ο λαιμός μου" της λέω.
Το κάνει. Με τα παιχνίδια γίνεται. Θα νομίζει
πως έχω χαλάσει. Πρέπει να σκεφτώ. Χωρίς να
σταματήσω να αισθάνομαι. Αλλά επείγει ένα
μέρος να βγει η νύχτα. Σαν ιερή αποστολή, να
μας παραδώσω στο μέλλον. Άθικτους.

Το πρωί θα βρούμε κι άλλους. Θα έρχονται
από τον ορίζοντα, τις πόλεις, τη θάλασσα...
Θα πλησιάσουμε, θα αρχίσουμε πάλι. Να μία
φωτεινή σκέψη! Οι άλλοι. Οι "σαν κι εμάς".
Σαν αγουροξυπνημένα κουτάβια, με πρησμένα
μάτια, έχοντας νικήσει το πιο δύσκολο βράδυ
της ζωής μας, θα κηδέψουμε τις απώλειες, θα
πούμε μόνο ένα "πάμε;" και θα πάμε...

inviata da Gian Piero Testa - 14/11/2012 - 23:20



Lingua: Italiano

Versione italiana di Gian Piero Testa
BLOCCHI DI PARTENZA

1) IL TOPO E L'AQUILA
(Kitrina Podilata)

Per quanto faccia, non ci riesco, lo so, a persuaderti
Te la dirò con altre parole, con una favola antica

Una storia inventata e po' dimenticata
Ed ogni analogia si è persa fin dall'inizio

Di un topo che stava nascosto tra le zolle
Non aveva mai visto il cielo e aveva sempre fame

Tutto il suo mondo era una goccia, soltanto un campicello
E per tutta compagnia, un gruppetto di suoi uguali

Mai mosso il corpo in viaggio, un'anima morta
Un cuore solitario e sempre impaurito

Calò un'aquila nel campicello un giorno
Insaziabile la sua fame, il becco come un rasoio

Agguantò il topo, gli tolse la favella
E via verso il cielo, al nido suo lo porta

Si volta allora il topo, guarda verso il basso
Vide montagne e mare, il mondo pieno di cose

"Dio mio che mi son perso confondendomi con quelli là
Che bello che è quassù, perchè stavo giù a strisciare?

Voglio restare sempre qui, è qui che voglio vivere
Ora che ho visto il cielo, non c'è cosa che non voglia".

L'aquila lo guardò e gli disse in preda all'ira:
"Se lo volesse Dio, saresti uguale a me"

E il topo le rispose che l'argomento era fuorviante
Con amore e un cuore aperto, si guadagna il cielo

Certo domanderai come andò a finire
Ma questa discussione è un altro par di maniche

E se dici di non capire e che ti racconto frottole
Va bene, ho un po' scherzato, solo di topi volevo dire

Cerca di sognare il cielo e cercali tu i modi
Peccato che le aquile non si nutrano anche di umani

Per quanto ho visto coi miei occhi, una cosa hai da sapere
Che non hai abbastanza sogni per poterci riuscire

I sogni sono le ali, ma se vuoi anche volare
ti occorre scombussolare le tue verità

Non stare a stillar veleno senza fare un passo
O alza le tue chiappe o cambia la canzone


2) MONOLOGO AL BAR
(Yorgos Aivaliotis)

Fatti una sigaretta che ho da farti un discorsetto
Versati ancora un goccio, cos'è questa fretta?
Chissà, stasera può succedere lo sconquasso
E tutto quel che sai va a farsi fottere, dov'è che vuoi andare?

Resta ancora un po', ché la tua casa mica scappa
E quelli che ti aspettano se ne andranno a dormire
Questa notte non è come le altre
Da qui al mattino, può succedere di tutto

Fatti una sigaretta magari non ci ritroveremo
E' stato un caso che siamo capitati qua
Lo sai di notte è più facile impersonare i ruoli
Non andartene, che sto per fare quello di Dio

Non pensare al lavoro adesso, e che ti dovrai alzare
Non lo senti che qui succederà qualcosa?
Non lo senti l'odore del fuoco fuori sulla strada?
Se ora te ne vai, a me chi mi sarà rimasto ?

Siediti un po'. Cosa vuol dire che sei a pezzi ?
Chissà, forse stasera è di scena la vita
L'ho visto, che si rinnova, non mi credi?
Tutti noi volavamo dentro la bottega


3) UN NUOVO GIORNO
(Chrisovalandis Sotiriou)

Bacia gli occhi la luce, un nuovo giorno
e un sole mi attira come una calamita
Tienimi per la mano che non vada via col vento
Dimmi che se rimango tutto andrà bene

Una passeggiata al mare e un caffé in
centro
Un giorno pieno di tutta la vita che è riuscita a starci
Mi stendo nudo accanto a te, albero
crollato
Dammi i tuoi fiati per farmi tirare fino al mattino

Andiamo dove vuoi, basta che non torni indietro
La nostalgia è una pietra al collo
Ciò che dimentico, mi aiuta a proseguire
Non sono una foglia, sono l'acqua in persona

La gioia sbocconcella il dolore
Controluce il corpo diventa un'ombra
Sta nelle tue mani ciò che hai e ciò che manca
Paura e speranza, la stessa sostanza


4) BOLLETTINO DELLE OTTO
(V. Papakonstandonou)

Dammi la mano, per non lasciarmi
Vieni che incomincia il notiziario
E sullo schermo ora si affaccia
Una testa che tutto quanto sa

Aggressivo con i deboli
Destra estrema dei potenti
Araldo delle piccole morti
Banditore di tutte le disgrazie

Di tutte le "verità" che mi dicono
nel notiziario delle otto
Neanche se mi sparano
credo solo alla meteo

Ah, che vadano alla malora

Se non sei d'accordo, ti farà una sfuriata
Lo sa lui quello che è giusto
E se vede che la dose non ti fa effetto
Ti prende per il collo

Ha il terrore che cambi il vento
Che la ruota giri
Nel piano del nuovo giorno
Ha paura di restare fuori


5) TUTTE LE TUE MAGIE
(Christos Tambouratzìs)

Tutte le magie si son dissolte
La voce è vuota ed il tuo sguardo è vuoto

Altre volte volavi fino al cielo
Dicevi "posso" e potevi tutto

Ora non è rimasta una gioia che sia ancora ignota
Ed io ho sete di misteri nuovi
Nei tuoi prodigi qualcun altro crederà
Un altro ascolterà le tue magiche parole
E un altro ti cercherà di notte come un pazzo

Tutte le tue astuzie sembrano vecchie
Cenere il fuoco, la sigaretta un mozzicone
Altre volte ridevi ed io ingoiavo acqua
Dentro di me deviavi un fiume


6) AD OGNI PASSO
(Andreas Papakonstandinou)

Ad ogni passo una voce a dire "ma cosa fai?"
Ad ogni parola sentire un "ma cosa dici?"
A ciò che è inusuale rispondono "Mi vuoi far uscir pazzo?"
E a ogni cosa che chiedi, ti faranno solo degli auguri

Ad ogni passo una voce a dire, "Ma tu non sai"
Fai per partire, "lascia stare, ti parlo io"
"Con l'intelligenza che hai, ce la farai"
"Il mondo è cambiato, che ci fai nel vecchio"

Se avessi fatto quello che dicevan loro
se avessi vissuto la loro stessa vita
non potrebbe sciogliermi una tua carezza
né un tuo sguardo salvarmi da tutto quanto

Filosofeggiano sulle brutture dei tempi
E sono i soli che berranno alla propria salute
Hanno mangiato la vita a cucchiaiate
Ma non si sono mai tenuti accanto un uomo


7) VELENI E VITAMINE
(Kitrina Podilata)

Perdo sangue dai miei sogni
E respiro attraverso la sigaretta
Cane legato alla mia coda
E' mia padrona una congrega

Verso in acconto due rate d'affitto
Mi chiudo in un buco senza luce
Passo l'inverno in riserva
Accucciato nella trincea

Cerco vita nelle vetrine
Confronto tutti i prezzi
Con veleni e vitamine
Caccio fuori le rogne del mese

E quando finirà la guerra
Se sono ancora vivo
Pagherò un'altra rata
E riderò come un matto


8) SVOLTA
(Nikos van Brussel e Yorgos Bersimis)

Siamo arrivati alla svolta
Non ci resta un altro modo
Gli amici si sono riuniti
Hanno attaccato la festa
E non gli basta lo spazio

Non è il momento di piangere
E nemmeno di sperare
Non è andato tutto come vorresti
Ma non ti sono mancate delle gioie
E poi sotto la pioggia tu fiorisci

Finché non se ne andrà il male
Trascorre anche la tua vita
Vivi quello che hai
Con quello che trovi
E con quello che ti dice la tua voce

Non è tempo ancora
Di cancellarti dalla carta
Ti è rimasto un cielo
Il resto ce l'hai alla luce
E un Marzo pieno di cose


9) LIBERO E SOLO
(Eftichis Zarb)

D'ora in avanti da solo
Senza lacci a trattenerti
Nascondigli a contenerti
Ciò che temevi è ora la tua strada
Ciò che non credevi di vivere, è qua

Miracolo che non mi sia perso
dentro tutti questi anni
Che il vento impetuoso non mi abbia sollevato in alto
Come in un sogno sono arrivato qui e mi sono rimaste delle pedine
E ancora la Regina combatte con il mostro

D'ora in avanti libero
nel nuovo che ti invecchia
nel vecchio che ti fa giovane
L'orizzonte è uno, un altro non ce n'é
Ancora una vittoria e giocherai la finale.


0) BLOCCHI DI PARTENZA
(Kostas Kallias)

Cosa pensi che farai quando te ne andrai via?
Cosa immagini di trovare là dove vai?
Finirai sempre indietro al punto di partenza
Sempre ti disseterai alla stessa acqua.

Chi credi che troverai a tirarti fuori?
Quali fuochi accenderà per farti riscaldare?
Quante bugie ti salveranno dalla menzogna?
Se non hai una verità da sostenere.

Tutte le tue carte sono in tavola
tutte le probabilità sono aperte
Lasciati giocare dal tuo gioco
non tenere nascoste le tue carte

Dove sogni di trovare quello che cerchi?
In quale mare pensi di salpare ?
Di pietra farai le tue navi
E con gli scogli nessuno ha mai navigato


11) I GIORNI DEL GIUDIZIO
(Stamatis Karounakis)

Già stanno arrivando, i giorni del giudizio
Misureranno le nostre quote parti
E le troveremo tutte davanti a noi
Non ne ho paura
Ma nemmeno lo voglio

Ma non esistono conigli nel cappello
Ora vedremo cosa si compra con i nostri soldi

E se tutto risulterà vero
Non gioirò né piangerò
E non dirò "te l'avevo detto"
Non so come e perché
Senza dire parola ti accenderò la sigaretta

E i ragazzi che hanno perso il pallone
Cui i loro sogni non vengono fuori
Vedono sparire la loro terraferma
E non lo vogliono
E hanno paura

Come piccole e poche saranno adesso tutte le cose
E ormai nemmeno i loro errori saranno grandi errori

Già stanno arrivando i giorni del giudizio


12) ANDREMO
(Kitrina Podilata)

Se almeno non piovesse. Solo questo,
e ce la faremo. E che non fosse
pure inverno, maledizione...Ma così è, non
c'è niente da fare. Ero già passato di qui, da ragazzo, ma
non mi ricordo più la strada. Se faccio un errore,
ci ingoieranno i nostri stessi passi. Là dove
andiamo, diventeremo più piccoli, ci perderemo
saremo dimenticati. Per la prima volta la mia vita l'ho presa nelle mie mani.
Come uno strano bimbetto. Ma non esistono strani
bimbetti. Bisogna che lo prenda per le mani.

Come la prendi la tua vita nelle tue mani? Come
si traduce nella pratica questa bella e ardita
frase libresca? Per prima cosa, da dove
la prendi? Per dove si prende la vita? Da cosa
incominci? Sgraziato nel cercare i guasti, maldestro
nel rabberciarli, e se tu non mi facessi da mangiare
sarei già morto! Mi fa impazzire qualsiasi meccanismo
non capisco, mi paralizzo quando si guastano
meccanismi di cui non afferro la logica,
per cui dipendo dagli specialisti,
sperduto nel deserto, un utente. Proprio così. Un
puro e semplice utente di meccanismi.

"Dove mi porti?"

Di notte con la corrente saltata dappertutto e
con una torcia elettrica in bocca, bisogna che trovi
un posto dove dormire stasera. Dalle mie mani
ormai dipendono essere umani, non mi passa per la testa
di fottermene e di scendere in strada
fischiettando, fighetto e indifferente. Ci sono occhi
che mi ossservano, arrossati, pronti
ai piagnistei, assonnati. Come diavolo la trovi la strada?

"Dove mi porti?"

Un tale molto sapiente una volta mi aveva detto
che in ogni caso ci deve essere alla fine una storia da raccontare. Almeno questo, una storia.
Mi rassetto i vestiti, raffazzono qualche parola,
bisogna metterci mano in qualche modo. Da utente,
creatore. Da abbonato, Padre Eterno. Non
so nemmeno che ora sia. Da quanto tempo
ha fatto notte e quanto dura la notte qui.
Se l'alba è vicina, è possibile che
resistiamo. Ma non posso sperare in questo.
Bisogna subito trovare un posto dove dormire
stasera. Sì, questo prima di tutto. Magari
siamo fortunati. Certuni sono andati via di corsa
e hanno lasciato le loro case aperte e i frigoriferi collegati.

"Dove mi porti?"

Non so quanta batteria abbia la torcia.
Sofia, Nicoletta, "se mi abbracci forte forte,
la mia gola getterà luce", le dico.
Esegue. Nei videogiochi succede. Penserà
che mi sono guastato. Bisogna che rifletta. Senza
interrrompere le sensazioni. Ma urge
un posto per far passare la notte. Come una sacra missione,
consegnarci al futuro. Incolumi.

Al mattino troveremo anche altri. Arriveranno
dall'orizzonte, dalle città, dal mare...
Li avvicineremo, ricominceremo daccapo. Ecco
un pensiero luminoso! Gli altri. Quelli "come noi".
Come scimuniti assonnati con gli occhi strizzati,
avendo sconfitto la sera più difficile
della nostra vita, seppelliremo i caduti,
diremo solo un "andiamo?" e andremo...

inviata da Gian Piero Testa - 14/11/2012 - 23:35


Υπέροχη δουλειά, μπράβο παιδιά, ευχαριστούμε Gian Piero...

15/11/2012 - 22:34


....o φίλος σας απ' την Ελλάδα....

Γιώργος Δουλτσίνος - 15/11/2012 - 22:36


Ricevo dal nostro Yorgos Doultsinos: "Καλέ μου φίλε Gian Piero, είμαι σίγουρος οτι τώρα, όλοι οι φίλοι του Βασίλη, θα ανακαλύψουν το έξοχο Antiwar Songs και την υπέροχη δουλειά που κάνετε εκεί. Σ' ευχαριστώ, είναι ιδιαίτερα τιμητικό για την Ελλάδα, να έχει τέτοιους φίλους....".

Gian Piero Testa - 15/11/2012 - 22:50



Pagina principale CCG

Segnalate eventuali errori nei testi o nei commenti a antiwarsongs@gmail.com




hosted by inventati.org